Remco, 11 maart 2007
Nederland Grunn'!

Villeroy & Boch

Ik staar naar een mooie pot, blinkend schoon, spoelt goed door, mooie tegeltjes. De wc van mijn moeder is mooi, concludeer ik. Maar ik heb 'm niet gemist. Ik ben weer thuis en denk: wat is de keukenvloer schoon! Wat is alles netjes! Maar ik heb het niet gemist - de vuile muren van huize Azaare waren ook prima. De wc van de buren was ranzig, maar wat maakt dat uit voor die vijf minuten per dag? En ter relativering: campingtoiletten in Italië zijn ranziger.

Ik ben weer thuis in Groningen. Direct geconfronteerd met een stapel post (hoge boete voor niet teruggebrachte bibliotheekboeken, oeps). En met een huisgenote, nu heb ik alsnog die twee vrouwen die ik altijd zo graag had gewild.

In Voorschoten was er een welkom-thuis-feest met ouders, schoonouders, tantes, ooms, etc etc, veel eten, erwtensoep en tomatensoep, mijn moeder had zich erg ingespannen om alle bezoekers zoveel mogelijk lekker eten te geven. Dat was geweldig. Heb ik dat Nederlandse eten gemist? Neuh. Maar nu ik het weer kan eten, wil ik het hebben ook! Emmy merkte het ook al: in Milaan, op de terugreis, hadden we een tussenstop en zagen we de westerse luxe. Gemist? Nee. Maar nu het weer binnen handbereik is wil je het hebben. Ergens hoop ik dat dit besef leidt tot relativering, meer soberheid, maar ik ken mezelf. Zo werkt het niet. Morgen fiets ik naar Selektmail om te vragen of ze nog vacante wijken hebben. 's Avonds kom ik thuis, eet mijn eten, meng me in discussies op internetfora terwijl ik me nu nog voorneem om dat soort onzin voorgoed vaarwel te zeggen. Aan het eind van de week is het alsof ik nooit ben weggeweest.

De laatste dagen

Die waren niet bijzonder. In Accra hadden we een hotelkamer met airco, geen overbodige luxe in een stad waar je door smog en hoge luchtvochtigheid, gepaard met een graadje of 35, niet goed kan ademen. Ik heb veel gelezen en voetbal gekeken (Engels voetbal, daar zijn ze gek op in Ghana - vooral Chelsea). Gelezen en souvenirs gekocht.

Ik wilde graag een CD van Ester Smith, dat is een gospelartieste die in het Akan zingt. Mijn gastmoeder draait haar muziek vaak, dus Ester Smith zal voor mij in Nederland een goede manier zijn om in gedachten even terug te gaan naar Gowrie, weer buiten te zitten met een boek terwijl uit Akua's stereo "Yesu mo!" klinkt. Een CD vinden van Ester Smith bleek een lastige opdracht: heel Ghana luistert naar cassettebandjes. Zeker Ghanese muziek is moeilijk op CD te krijgen. Gisteren, een paar uur voor mijn vertrek, had ik het geluk aan mijn zijde: ik vond een kraam waar ze het enige album van Esther Smith op CD verkochten.

DVD's leverden hetzelfde probleem op. In Ghana kijken ze namelijk geen DVD's, maar VCD's. De DVD van "Pirates of the Carribean" die Emmy in Nederland voor mijn broer Fred had gekocht, kon in Ghana niet worden bekeken. En ik kon geen Nollywoodfilm meenemen naar Nederland, want dat zijn allemaal VCD's en die kan ik op mijn DVD-speler niet afspelen. Pas op het vliegveld vond ik een winkeltje met DVD's, te koop voor 55.000 cedis. Helaas hadden we toen van de 57.000 cedis die we nog overhadden net 40.000 uitgegeven aan een kop thee voor Emmy.

Verder was het lastig om goede souvenirs te vinden. Ik ben niet dol op die Afrikaanse houtsnijwerkjes, rare beeldjes, van die dunne vrouwtjes met naar voren puntende borstjes. Zo'n ding hoef ik niet per se in huis te hebben. Ik stelde me tevreden met een "Ghana@50" T-shirt en een Ghanese vlag (met de zwarte ster ondersteboven, helaas ontdekten we dat pas te laat). En niet te vergeten mijn (verbleekte) Ghanese kleding.

Maar, ik ben dus terug. Thuis zijn is fijn, maar mijn gevoelens zijn dubbel. Ik moet nu weer aan het werk. Waar? Ik weet het niet meer. Ik hoop nog steeds als AIO aan het werk te kunnen. Als dat niks wordt, dan word ik denk ik maar postbode.

Groet,
Remco

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl